Hér verður ferðasögum síðustu tveggja ferða sem bílaflokkur fór í slegið saman þar sem þær tengjast  út frá sjónarhorni bílaflokks.  

Sprengisandur og Vonarskarð (13-15 feb) 

Þar sem nú í haust var Vonarskarð opnað fyrir akstri vélknúinna ökutækja, fékk bílaflokkur þá  hugmynd að prófa þessa leið. Sögusagnir herma að þetta sé annar hópurinn sem fer þessa leið á  þessu tímabili. 

Það er auðvitað á almanna vitorði að björgunarsveitarfólk er einmuna rómantískt og ástkært. það  komust færri að í þessa ferð sem var helguð heilögum Valentínusi en vildu. 

Hvort sem það var vegna þess að þetta var auglýst sem Valentínusarferð eða vegna spennandi  ferðarplans skal ósagt og ætla ég að láta lesendur geta í eyðurnar. 

Þeir sem fengu úthlutað sætum í FBSR 4 voru Snædís, Daði, Viktor og Theodór. Í FBSR 5 voru Kristján,  Corinna, Einar og undirritaður. Á einkabílum komu Indíana og Júlíus Þór á Jimny (sem verður  viðfangsefni seinni ferðarinnar), Haukur og frú sem yfirgáfu ferðina á laugardag vegna bilunar í  Jimnyinum hans Hauks (en hann komst aftur til borg óttans án aðstoðar). Á laugardagsmorgun mættu  Björn Jóhann á sínum Gamla Grána (Toyota Hilux) Óðinn fékk frúarbílinn lánaðan, Gullið (Toyota LC)  með því skilyrði að hún mætti koma með (Sigga). Hvort að Sigga treysti Óðni ekki betur er ekki mitt  að dæma en það var ánægjulegt að hafa þau með. 

Í heildina gekk ferðin með eindæmum vel en hver sleppir góðu brasi eða veseni? 

Á föstudaginn var lagt af stað úr höfuðstöðvunum við Flugvallarveg og stefnan tekin á Sprengisand.  Eins og lög gera ráð fyrir í svona ferðum þá var fyrsta stopp tekið í Hrauneyjum, síðustu bensínstöð  fyrir hálendið. Tankar fylltir upp, Slöngum skellt á dekkin og sumir vitjuðu páfans á prestsetrinu. Þegar  þjónustunni var lokið var stefnan tekin á skála sem er við Þúfuvötn þar sem gist var. 

Mikil, góð og þörf umræða var tekinn um komandi dag (heiðruð honum Valentínusi). Ég er ekki viss  um að þetta kvöld hafi gert mig að betri manni en hver veit? 

Laugardagur kom, gengið frá skálanum (sem allir voru mjög svo sáttir við) og ekið af stað í átt að  Vonarskaði. En um miðja leið tók Jimnyinn hans Hauks þá sjálfstæðu ákvörðun að vilja ekki fara með  heldur fara til baka. Á sama tíma náði Björn, Óðinn og Sigga hópnum. Eftir smá vangaveltur var þessi  hugmynd hjá Jimny samþykkt og restin af hópnum hélt aftur af stað til Vonarskarðs.  

Næsti áfangastaður var bílastæðið við Kolufell þar sem horft var til austurs yfir Bárðarbungu og rifjað  upp það þrekvirki sem varð til stofnunar á okkar ágætu björgunarsveit. 

Við tókum smá tíma í að komast í gegnum Vonarskarð í blíðskaparveðri, fjallasýnin flott með  skemmtilegum ferðafélögum. Svo við bílastæðið norðanmegin (Valafell/Gjósta) byrjaði skemmtunin.  Þegar það var nánast enginn snjór á skerinu þá fundum við snjó norðan jökla og þá fór þetta að vera  erfitt fyrir Jimnyinn hennar Indíönu, sem endaði á því að vera dreginn dágóða vegalengd, ekki bætti úr  skák að loftið vildi ekki haldast inn í dekkjunum. Mér skilst að loftið hafi verið með innilokunarkennd. 

Rétt norðan við Nýjadal var tekin ákvörðun um að skilja hann eftir þrátt fyrir góða tilraun til að leysa  verkefnið. Um miðnætti var kosið á milli þess að finna skála til að gista í eða taka strauið í bæinn sem 

var og gert. Bílunum keyrt beint inn í geymslu um nóttina af þreyttum ferðalöngum þar sem þeir  fengu að bíða til hádegis daginn eftir þegar farið var í frágang á búnaði og bílum. 

Landmannalaugar og endurheimtur (20-22 feb) 

Vikan var notuð til að biðja til allra guða en bænirnar voru ekki þær sömu hjá öllum, snjóléttan  Sprengisand fyrir bílaflokk sem stefndi á björgunarleiðangur fyrir Jimny en mikinn snjó fyrir skíða labbakúta sem voru á leið í Landmannalaugar. Og viti menn þetta gekk upp! (nokkurn veginn).  Bílaflokkur mannaði FBSR 4 með Snædísi og Daða og FBSR 5 með Indíönnu og undirrituðum.  

Hópurinn undirbjó sig á föstudeginum samhliða B2 sem var með plan um að tjalda aðfaranótt  laugardags á leiðinni inn í Laugar, en B1 ætlaði að þramma alla leið inn í Laugar á laugardeginum og  vona að Geysir þyrfti ekki að hjálpa þeim síðasta spottann. Bílahópur skilaði af sér búnaði fyrir  skíðafólk við Sigöldu og hélt svo rakleitt inn á Sprengisand með verkstæði með í för og annan  skóbúnað.  

Um miðnætti var Jimny kominn með annan skóbúnað og tilbúinn að koma sér til byggðar, búin að fá  nóg af einverunni á hálendinu. Planið var að fara til Hrauneyja, fæða FBSR4 og 5 af orku og koma sér  inn í Laugar. Þetta gekk allt saman eftir, nema tímaáætlunin, við gerðum ráð fyrir næturkeyrslu en  kannski ekki að vera ekki komin í skála fyrr en rétt um kl. 06:00. En þá var gott að vera búin að taka  stjórnvaldsákvörðun um að gista í Landsbjargarskálanum í friði og ró. Undirritaður man ekki eftir að  hafa lagt hausinn á koddann en svaf vel til hádegis.  

Um hádegið var ræs, undirritaður lagði það á sig að búa til kaffi (og ég drekk ekki kaffi en hvað gerir  maður ekki fyrir góða ferðafélaga) sem var toppað með Sviss miss (og þá heitir þetta eitthvað annað).  Sleðamenn komu og kíktu á okkur ásamt því að bragða á kaffinu og miða fréttir af labbakútunum. 

Snjóalög voru vonbrygði þrátt fyrir að við vorum bænheyrð með snjó, og til marks um það er þetta í  fyrsta sinn á öllum mínum ferli sem ég ek eftir veginum til Laugar að vetri til, Frostastaðarhálsinn í  staðin fyrir Jarðföllin, hlíðin að bílastæðinu í staðin fyrir eyrarnar.  

Um kl.17:00 á laugardeginum var farið í að létta á öftustu mönnum þannig að allir kæmu á  skikkanlegum tíma í mat og bað. Að venju var aftur drif á lambi sett á grillið ásamt meðlæti sem tekið  var til inn í skála.  

Svo kom sunnudagurinn, allir mishressir og tilbúnir í að plamma á gönguskíðum til baka. Færið hafði  skánað fyrir labbakútana en áhafnirnar á bílum voru ekkert ánægðar með hraun nibburnar sem stóðu  alstaðar upp úr og töldu sig heppin að skemma ekki neitt. Þetta tókst þó allt saman og voru síðustu  ferðalangar komnir á bílum við Sigöldu um kl.16:00 og þá var straujað til borg óttans.  

Tel ég nokkur víst að ferðalangar hafa lagst sælir á koddann með hugann við afrek helgarinnar, heitu  laugina, sárar tær og blöðrur á hælum en með bros á vör yfir sigrinum.  

Í það minnsta tel ég að bílahópur hafi staðið sig vel, náðu markmiðum sínum í báðum ferðum. Enn  einn ferðin að baki og tilbúinn í næstu ferð/verkefni.  

Hvað er betra en það? 

Höfundur: Jón Sig